Welkom bij een nieuwe blogpost van de Beauty Business Podcast Unfolded. Maar ik ben niet alleen, ik zit bij mijn nagelstyliste.
Dag, Sofie.
Hey, dag Kim. We hebben al een keer een podcastaflevering samen opgenomen. Maar deze podcastaflevering gaat heel speciaal zijn, want ondertussen ben jij gewoon mijn nagels aan het doen.
En ik denk dat we soms een beetje te veel stilstaan bij het ondernemerschap, te veel stilstaan bij wat we moeten behalen, naar cijfers toe en onze kosten en weet ik veel wat, dat we soms iets vergeten. Dat is de liefde voor het vak. Ik kom hier zo graag, Sofie.
Ja, inderdaad. En daar hadden we het ook net over. En daarom hebben we besloten om er gewoon een podcastaflevering van te maken.
Want we zijn ondernemers en we vullen elkaar soms een beetje aan, maar het is ook gewoon fijn om te sparren met elkaar en te brainstormen over al onze ideeën samen terwijl je hier voor je nagels komt. Dus dat is echt super geweldig.
Maar net hadden we het erover dat we soms zo druk bezig zijn dat we eigenlijk nog vergeten dat we ook een grote passie hebben voor ons vak en een liefde voor de beauty sector. Ik dan voor de nagels. Vertel eens, hoe voelt dat voor jou dan?
Ja, voor mij is het eigenlijk zo even me-time ook. En langs de andere kant, ik word ook geprikkeld door de ideeën die jij me geeft.
En wij omgekeerd ook, dat weet ik. Dus wij liften elkaar echt op als ondernemende vrouw, want het is toch niet altijd simpel in het ondernemerschap als vrouw. De combinatie met mama zijn, enzovoort.
Maar dit is ook even me-time. Dat is even gedachten op nul, ook al praten we over de business. Dit is gewoon ‘back to my roots’. Cosmetica en nageltjes en er goed uitzien en make-up… Dat brengt het innerlijke kind naar mij, om daar een naam op te plakken.
En dan voel ik me gewoon super blij van hier te zijn om het heel simpel uit te drukken. En ik denk dat dat iets is wat wij, en jij ook als lezer, gewoon wat meer mogen benadrukken. Dat het echt wel fun is, wat we doen.
We zouden ook ramen kunnen verkopen of whatever; iets kei saai. Maar we doen uiteindelijk toch wel iets dat we graag doen.
Dat mag zeker benadrukt worden. En onze connectie vind ik ook heel tof, Sofie. Ik heb je een berichtje gestuurd. Ik weet dat je een klantenstop had. En ik dacht, ik ga het toch eens proberen. Wat dacht jij toen ik je dat bericht stuurde?
Ik ben dus inderdaad de laatste jaren heel selectief geworden in het aantal klanten dat ik nog doe. Want ik heb hier niet enkel het salon, maar ook de Nail Business Academy, waarin ik ook andere nagelstylisten opleid. En ja, ik heb ergens soms wel wat keuzes te maken. Ik heb ook echt nog altijd die grote liefde voor mijn klanten en voor de nagels die ik zet.
En ik zal altijd wel met één been in het werkveld blijven staan, omdat ik zeker die connectie ook niet wil verliezen. En daar is het ook allemaal mee begonnen. Dat is mijn kindje ook, Beauty for Nails, mijn nagelsalon.
Maar ja, daarmee dat ik dus keuzes moet maken. En dat is ook wel echt iets wat ik wil meegeven aan onze cursisten, aan nagelstylisten of andere mensen in de beauty sector, dat je echt ook wel een beetje je klanten kan kiezen. Dus ondanks dat ik ook een klantenstop had, toen ik hoorde dat jij, Kim, hier bij mij klant wilde worden…
Ik volgde jou trouwens ook al een tijdje. Ik wist ondertussen ook al dat jij van Diest was. En ik woon hier ook in Deurne-Diest, een deelgemeente van Diest. Ja, dat kon ik gewoon niet missen.
Alé, ik geloof niet echt in toeval, maar we moesten toch gewoon op elkaars pad komen. En wat is er nu leuker dan dat ik toch jouw nagels ga doen? Dus ondanks mijn klantenstop heb ik je ertussen gelaten. En dat is dus inderdaad de luxe die je kunt krijgen om zelf je klanten te gaan kiezen, hè.
Ja, en uiteindelijk is het leven ook gewoon te kort om dingen te moeten doen tegen je goesting. Ik hoor van heel veel salons dat er echt één klant is. En als die erop staat, dan is heel mijn week om zeep.
Want ik weet dat, die geeft mij al stress op voorhand. Daar hebben we het ook op onze vorige podcast al even over gehad, want we hebben al een podcast opgenomen samen. Maar stel gewoon je grenzen.
Leer alsjeblieft ‘nee’ zeggen. Want we vragen altijd onze klanten om ons te respecteren, maar dat start gewoon bij jezelf. Wanneer je jezelf respecteert en je grenzen stelt, want dat is een vorm van zelfrespect, gewoon leren ‘nee’ zeggen in het ondernemerschap en ook tegen klanten die niet goed aanvoelen.
Dat is ook echt een vorm van groei. En doordat jij zelfrespect hebt voor jezelf, ga je ook meer respect krijgen voor je klanten. En dat is toch ook een les die je hebt gezien, Sophie, in die jaren?
Ik moet wel echt toegeven dat ik vroeger ook iemand was die altijd op alles en iedereen ‘ja’ knikte en ‘ja’ zei. Enerzijds ook wel weer vanuit die passie, want ik wilde natuurlijk zo veel mogelijk mensen blij maken en gelukkig maken met hun nieuwe mooie nagels. Ik kreeg daar zelf ook ontzettend veel voldoening van. Maar ja, ondertussen ben ik dus ook al ietsje ouder geworden.
Mama geworden… Ondertussen is mijn zoontje bijna 9 jaar. En die work-life balance is toch ook wel echt belangrijk. En wat ik vooral ook heb gemerkt, is dat je helemaal niet verplicht hoeft te zijn om tegen iedereen ‘ja’ te zeggen.
En als je daar voor het eerst een keuze in gaat maken, dat je ook aan je eigen waarde moet gaan denken. Wat ben ik waard? En dus ook je prijzen kunt onder de loep nemen. Want als je dan toch een selectie moet maken tussen klanten, dan zou ik in eerste instantie ook voor de klanten kiezen die je waarde zien en die je daar ook in respecteren.
En door je prijzen systematisch te verhogen, gaan mensen die het op een of andere manier niet willen of kunnen betalen, vanzelf afhaken, waardoor er dan eigenlijk weer ruimte komt voor nieuwe klanten die wel je waarde inzien. En die waardebepaling, je prijzen bepalen, is soms wel echt iets moeilijks, want dat is een weerspiegeling van de waarde die je aan jezelf geeft. En dat is toch wel iets waar wij vrouwen vaak in vastlopen.
Heb jij dat ook?
Als ik soms vraag: ‘welke waarde jij zou plakken op die behandeling, wat vind jij dat die waard is?’ En wanneer we dat in stukjes gaan opbreken: een intakegesprek, huidanalyse… Ik heb geen huidanalyse toestel, dus mensen houden zich klein. Maar je bent wel professional. Dus je hebt zeker die waarde. Dan de verzorging zelf. Een drankje erbij, een voetbadje bij de pedicure… Dat is niet vanzelfsprekend allemaal.
En als we daar dan allemaal een aparte waarde op gaan plakken, ook na de verzorging, een behandelplan opstellen, een behandelplan voor de cabine, voor thuis… daar is allemaal een dekere waarde aan verbonden. En als we dat dan gaan doen, dan ineens merken ze… Ik zit echt zwaar onder mijn prijs. En dat is gewoon niet wat ik niemand gun.
Dat is onder je prijzen moeten werken. Want iedereen aan wie ik het advies geef van: ‘stel je waarde of je prijs gelijk met je kwaliteit’, iedereen die dat doet, ondervindt zo’n enorme zelfzekerheid. En gaat veel meer in haar kracht staan.
Maar ik denk dat we zeker niet mogen vergeten dat wanneer we ‘ja’ zeggen tegen iedereen, we op een gegeven moment ook ‘nee’ zeggen tegen onszelf. Of tegen ons kind. Die zegt tegen ons ‘wanneer zie ik je nog eens, mama?’.
En ik wil gewoon dat je als je aan het werk bent, je in the moment bent, maar ook als je bij je kinderen bent, mama bent. Dat je dan echt kunt genieten op dat moment. Je staat altijd aan, hè, Sofie?
Dat is wel een hele mooie, wat je daar juist zegt. Want ik moet zeggen dat ik daar ooit echt mijn eye-opener in heb gehad. Voor mij vroeger was kiezen inderdaad altijd verliezen. En ik dacht eigenlijk altijd in tekorten of zo. En ik was dus bang om keuzes te maken. Maar op een dag, het is nu ondertussen al enkele jaren geleden, was er eens iemand waarmee ik het daarover had.
En ik zei toen… Kiezen is ook altijd verliezen. En die persoon zei… Maar wat als kiezen nu een keer winnen kan betekenen? En dat was echt wel… Dat was echt wel een eye-opener.
Dat is mooi, hè. We denken altijd vaker aan het negatieve. Hoe komt dat eigenlijk, denk je? Waarom is dat?
Ik denk dat het veel te maken heeft met je opvoeding, misschien ook, en hoe je ouders daar tegenover stonden. En als we kijken naar onze ouders en misschien ook onze grootouders, dat dat mensen waren uit een andere generatie en die misschien zelfs nog ooit oorlogen of zo hebben meegemaakt, van dat soort dingen. En dat die misschien vanuit hun generatie echt in tekorten dachten. En zij hebben ons opgevoed.
Dus ik denk dat wij dat hebben meegekregen, dat je alle ballen hoog altijd moet houden. Want oei, er kunnen misschien eens mindere tijden aanbreken en dan is het toch maar goed als je alle soorten klanten hebt en toch het liefst zoveel mogelijk klanten hebt. En ja… Massa is kassa, zeggen ze weleens.
Het kan inderdaad soms zo zijn dat je… Ik heb me daar ook in het verleden aan laten vangen. Je werkt dan aan veel te lage tarieven, maar daardoor moet je wel dubbel zo’n lange werkdagen werken om hetzelfde loon uiteindelijk te kunnen overhouden. Als je bijvoorbeeld, ik zeg nu maar iets voor nagels, 30 euro vraagt, dan moet je dubbel zoveel uren kloppen dan wanneer je 60 euro vraagt om dezelfde omzetcijfers te maken of om hetzelfde loon er aan over te houden.
Los van het feit dat er dan annulaties ook zijn en dat je dan meestal door je prijs te verhogen meer respect krijgt voor je klant, want je klant gaat je meer zien als expert, want je vraagt hogere prijzen. Een dermatoloog vraagt ook hogere prijzen dan een huisarts, dus die gaat ook sowieso andere tarieven hanteren. Dus ze ziet je meer als expert.
Dus dat respect van: ik zal maar opdagen, of anders ben ik mijn afspraak gewoon kwijt en raak ik er gewoon niet meer tussen, dat hoort ook samen. Want stel je nu voor dat je je hele dag hebt volgepland. Van 8 uur ‘s morgens tot de laatste klant die buiten gaat om 22 uur. Maar je hebt daartussen een gap van een paar uur waarin je geen klanten hebt gehad. Dan voel je je slecht.
En dan ben je niet aan het verdienen. Dan wil je wel op volume werken, maar er zijn altijd mensen die afbellen of die willen verplaatsen op de laatste minuut, omdat het mooi weer is bijvoorbeeld. Dus je prijzen verhogen zorgt voor zelfrespect en zorgt ook voor meer respect van je klanten. Die waarderen je agendaplanning. Als je ‘nee’ durft te zeggen, gaan ze zich ook wel in bochten brengen.
Want je nagels… stel je voor dat ze nog 3 weken moeten wachten. Dat gaat niet. Dus ik denk dat dat te maken heeft met respect van je klant. En je zelfrespect gaat ook meer en meer groeien.
Dat heeft er ook voor gezorgd dat je ook andere dingen bent gaan doen. Want je hebt nu je Nail Business Academy. Dus dat vind ik ook zo leuk, om met je te praten als ondernemer.
We worden echt geprikkeld door met elkaar te babbelen. Dat kan inderdaad gaan over onze kinderen en over de workouts die we samen willen doen of over op ons eten letten. Maar dat kan ook over… Ik denk dat 80 procent van onze gesprekken zijn van: hoe is het met de business? Los van je nagels doen.
Of hoe is het bij je? Ja, in januari was het iets rustiger. En nu zijn de mensen wakker, want het zonnetje schijnt. Dus dat is wel heel plezant dat je dan ook een tweede project kunt doen.
En dat je ook wel merkt dat het voor elke ondernemer met vallen en opstaan is. Dat er pieken zijn, maar ook dalen. En dat het ook gewoon voor een stuk doorzetten is.
En misschien is het wel in deze tijd niet slecht om je aanbod een beetje te diversifiëren. Daar hebben we het ook al eens over gehad. En ik denk ook dat het voor de lezer ook wel interessant kan zijn om te weten dat als het in je beautysalon of je nagelstudio even rustiger is, je ook niet meteen hoeft te panikeren.
En eigenlijk die vrijgekomen tijd juist te gaan benutten om misschien je website eens te herbekijken. Of in plaats van in de zetel te gaan wenen en te denken dat je geen klanten hebt, bijvoorbeeld. En helemaal in paniek te schieten…
Wat we allemaal al eens hebben meegemaakt. Don’t worry. You’re only human.
Misschien zijn dat momenten dat je kunt werken aan je business.
Ja, dus ook je social media. En ik hoor het heel vaak dat ‘als ik een uur geen klant kan doen…’
Ik moet die uren ook spenderen om aan mijn business te werken, maar dan ben ik geen klanten aan het doen, dus ben ik geen geld aan het verdienen. Dat is eigenlijk een mindsetshift die je ook moet maken. Want wat als ik je vertel dat je door 1 mail drieduizend euro aan boekingen kan binnenhalen? True stories van mijn klanten trouwens.
Of door 1 mail een kuur van bijna tweeduizend euro kan verkopen. Ja, dan is die e-mail wel waard, natuurlijk.
En je producten een keer in de kijker zetten, je verkoopartikelen een keer naar voren schuiven. Dat zijn ook allemaal dingen die je kunt doen. En trouwens, ik ben het er ook absoluut niet mee eens dat elk uurtje echt volledig volgeboekt moet zijn.
Ik herken dat wel, want ik heb dat zelf ook jaren gehad, dat ik zelfs mijn middagpauze vol plande. En als er dan geen klant stond op dat uur middagpauze, dan dacht ik… ‘Mijn dag is niet volledig. Kijk, ik mis die klant.’
Wat soms echt wel beangstigend kon overkomen. ‘Ik doe iets mis’. Maar nu bijvoorbeeld, mijn agenda wordt niet meer volgeboekt. Ik probeer daarin ook echt wel de 80-20-regel een beetje toe te passen. ‘Fully booked’ is bij mij vanaf tachtig procent.
Want die twintig procent wil ik echt nog wel blijven behouden om tijd te kunnen maken om aan mijn zaak te werken. Dus wanneer er dan eens een klant wegvalt… Vroeger schoot ik misschien inderdaad in paniek, maar nu komt dat vaak gewoon als een geschenk. Want dan kan ik op dat moment een reel maken bijvoorbeeld, of een podcastaflevering inspreken.
Nu zijn we aan het multitasken. We zijn vrouwen, we kunnen dat.
Dus ik ben echt een meisje-meisje in hart en nieren. En ik doe dat voor mezelf. Dat is het mooiste bewijs.
Dat is nu ook wel echt grappig dat je dat zo zegt, want ik vind trouwens ook dat elke onderneemster in de beauty sector een keer een soort ideale klant-voorstelling voor zichzelf zou moeten maken. En ik heb dat dus doorheen de jaren ook wel gedaan. In plaats van dat ik vroeger op alles en iedereen ‘ja’ zei.
Nail art toestanden, klanten die om 7 uur ‘s morgens wilden komen, maar evengoed klanten die om 22 uur ‘s avonds pas wilden komen… Of op een vrije dag, een zondag… Ik kan u zeggen dat ik ook een nachtstudio had kunnen opendoen, want ik heb ook mensen die met nachtposten werken en die zelfs ‘s nachts willen komen. Ik ben ooit zo gek geweest om klanten te doen van half 5 ‘s morgens tot half 2 ‘s nachts. Dat is echt wel volledig gedaan, maar het is me wel echt ooit overkomen.
Wel vanuit die passie ook. Vanuit het feit dat ik dat allemaal zo graag doe. Maar je werkt je eigen kapot. Op een moment moest ik dus ook echt een keuze maken. Ik had ook al een beetje met personeel gewerkt, maar werken met personeel verdient trouwens een aparte podcastaflevering, want dat is ook een hele uitdaging al ooit geweest. Nu heb ik wel een hele leuke collega, maar dat even terzijde.
Dus momenteel ben ik echt gezegend, maar dat is ook wel iets waar je in moet groeien in leren werken met personeel. Want daar kun je zelf ook fouten in maken als dat niet op de juiste manier aangepakt wordt.
Of als je niet weet hoe je moet communiceren of je communiceert niet om confrontaties te vermijden. Dat hoor ik ook vaak. Maar dat is inderdaad een aparte podcastaflevering.
Maar in ieder geval moest ik op een bepaald moment toch wel een soort van ideale klantprofiel gaan stellen. Je geeft die dan gewoon een naam, hè. Maar mijn ideale klant was ook… Is ook vaak iemand die een beetje op mij lijkt.
Ja, dat is waar. Dat maakt het gewoon gemakkelijker.
Mijn ideale klant zou nu dan, als ik nu vandaag kijk, rond de 40 jaar zijn. Zelf ook een business hebben of tenminste een carrièrevrouw zijn. Dat in het achterhoofd houdende wil ik wel dat het iemand is die de flexibiliteit heeft om op haar werk wel wat te kunnen schuiven, zodat ze niet alleen na de werkuren kan komen.
Want dan zit ik met een hele agenda vol met mensen die na 6 uur ‘s avonds willen komen. Dus het moest wel ook iemand zijn die een beetje flexibiliteit kan vragen aan haar baas of in haar eigen bedrijf natuurlijk. Ze moest houden van gezonde voeding.
Ik voel me totaal niet aangesproken. 😉
En van sport eventueel. Dat moest ook belangrijk zijn.
En ze zou haar nagelafspraak willen zien als een echt me-time-momentje. En ook echt gewoon graag willen komen, ervoor kiezen om te komen. Ik moest er een fatsoenlijk gesprek mee kunnen voeren. Over bijvoorbeeld reizen, en daar heb ik het ook al vaak over gehad.
En kinderen ook, want ik heb zelf natuurlijk ook een zoon. Dus dat zijn ook… Leuke topics. Ja, om inderdaad over te praten.
En dat maakt ook dat je contact met je klant beter wordt. En ze moest natuurlijk ook wel bereid zijn om voor kwaliteit te willen betalen. Dat was ook nog een van de zaken die erop stond. Ze moet in een straal wonen van, laten we zeggen, maximaal 20 kilometer.
Als je het dan nagaat, dan ben je wel een ideale klant. Dus op het moment dat je dan een klantenstop hebt… Ik moet zeggen dat ik dat ooit heb gedaan, maar ondertussen heb ik daar ook een andere mening over. Ik vind klantenstop trouwens ook wel echt een soort van zelfsabotage.
In de zin dat ik vind dat je altijd nog ergens die voelsprieten moet hebben openstaan voor nieuwe, ideale klanten. Als je nu begrijpt wat ik bedoel. Dus een klant die echt wel bij je past.
En helaas. Dat betekent dat als je dan een klantenstop hebt, er misschien een andere klant moet vertrekken. En dan kun je weer gaan kijken binnen je klantenbestand.
Dat klinkt nu misschien wel een beetje arrogant als ik dat zo vertel, maar eigenlijk is dat niet arrogant. Het is eigenlijk gewoon pure zelfzorg en ownership nemen ook in je zaak.
Maar je hebt zuigtabletten en je hebt bruistabletten, zei ooit iemand tegen mij. En je wilt je zaak vullen met bruistabletten als klanten. Je wilt geen zuigtabletten, want uiteindelijk ben je gepassioneerd voor je business en dat geeft je energie. Maar als je klanten hebt en die komen binnen en die zijn altijd aan het klagen, aan het zagen… Die komen dan altijd een kwartier te laat. Je gaat in een negatieve sfeer. Je kunt moeilijk nog lachen, want ze is altijd te laat.
Dat wordt heel vervelend op den duur. En negativiteit trekt je zo hard naar beneden zelf, waardoor je eigenlijk ook heel weinig energie overhoudt op het einde van de dag, wanneer je hier de deur sluit, en wanneer de deur van je gezin opengaat. Ik vind het heel mooi dat je zei zelfzorg, Sofie, want dat is gewoon pure zelfzorg.
Het heeft niks met arrogantie te maken. Maar ik snap het dat als je pas je zaak open doet, iedereen welkom is. Want je wilt je agenda vullen, maar ik daag je echt uit door je prijszetting. Je prijszetting hoort ook samen met strategie.
Dus je kunt ook echt wel beslissen welk type cliënteel er naar je gaat flowen. En mensen die voor de goedkoopste kiezen, laat ze. Laat ze dat maar gewoon doen. Er zijn genoeg andere stylisten voor die dat op de zolderkamer doen. Laat hen daar dan ook gaan.
Of die zich misschien ook nog niet de ondernemer voelen, die dus vaak ook wel wat jonger zijn en die misschien de weg naar die zelfzorg en zelfliefde nog niet helemaal gevonden hebben, want ik ben er wel van overtuigd dat dat iets is waar je in moet groeien en waar je ook wel voor moet openstaan.
Dat is de reden dat wij deze podcast hier bijvoorbeeld opnemen, omdat dat ergens wel moet binnenkomen. Iemand moet je dan eens kunnen zeggen: ‘zorg jij wel goed voor jezelf?’
Want ik zeg het, bij mij, in mijn familie vroeger was het ook altijd alleen maar werken, werken, werken. En je moet zorgen dat je een volle agenda hebt. ‘Oei, ga je nu je prijzen verhogen? Amai, ga je dan geen klanten verliezen?’
Ja. Altijd het idee van… scarcity.
Voor mij als jongere persoon, de jongere versie van mezelf, heeft daar echt slapeloze nachten in alle eerlijkheid over gehad, over die prijzen verhogen en dan…
Dat is herkenbaar voor velen, denk ik.
Ik zamelde al mijn moed bij elkaar om, in die tijd dan spreek ik van 2 euro duurder, bijvoorbeeld van 40 euro naar 42 euro en een half. Ik spreek nu wel al over een aantal jaren geleden. Dat zijn ook prijzen van voor de coronatijd. En van voor ik me een echte ondernemer voelde. Maar dan waren er effectief klanten die daar hun opmerkingen over gaven.
Dat zou mij zo naar beneden gehaald hebben dat ik misschien zelfs mijn uitgangsbordje die ik gehangen had met mijn prijsverhoging zou terug verstopt hebben, bij wijze van spreken. En je kan het je eigenlijk niet voorstellen, en dat is nu echt recht uit mijn hart dat ik dat vertel. Ik heb daar echt verdriet van gehad ooit.
Ook van reacties van klanten over 2 euro en een half en dat ik als jong meisje dan toch de prijs niet verhoogde of daar van wakker lag, letterlijk. Terwijl nu weet ik gewoon, omdat ik mezelf liever ben gaan zien, meer zelfrespect heb gekregen. Dat is niet van de ene dag op de andere gekomen, dat is echt een groeiproces geweest.
Als er nu iemand zo’n opmerking nog maakt… Die hoeft van mij zelfs geen vervolgafspraak meer te maken, want dat is iemand die niet past hier, die gewoon geen respect heeft. Geen normen en waarden heeft. Ik lig daar niet meer van wakker.
Ik zeg niet dat het mij niet meer raakt, want ik schrik nog steeds wel als iemand zo’n keer uit de hoek komt. Want ik blijf ook maar een mens. Maar ik kijk daar nu op een hele andere manier naar.
Dan denk ik, excuseer? Je hoeft zelfs geen nieuwe afspraak meer te maken, want er is sowieso hier wel iemand anders die misschien wacht om een plekje te vinden in mijn online agenda die wel mijn ideale klant is en mij respecteert en dus graag meer betaalt. En dat is echt een ‘mindfuck’ geweest, om het zo te zeggen.
Een shift. Maar ik denk dat dat zo herkenbaar is.
Ik herken dat bij iedereen. Het gedeelte ‘pricing’ bekijken we natuurlijk ook in strategie. En dat is bij iedereen.
Dus eigenlijk… En dat stemt vanuit een oerverlangen, van erbij te horen en schrik voor afwijzing vooral. Vroeger in de oertijd, en dat zit nog altijd in ons, als wij werden afgewezen en wij vielen buiten de groep, de kudde, dan was er de kans dat je werd opgegeten door een wild beest. Dus dat is echt wel een doodsangst die we hebben. Dus die angst voor afwijzing.
Maar ik wil even teruggaan naar een ander topic, wat we ook hebben aangehaald, namelijk het vrouwelijke ondernemerschap. En wat ik heel vaak merk, is dat wij ons heel vaak laten begeleiden door onze man, ons advies van onze man of onze boekhouder, die ook vaak een man is en die heel vaak vrouwen soms klein houdt.
Of vrouwen die mij vertellen van… Groeien, ja, ik weet niet. Mijn man doet het eigenlijk wel goed. En ja, die brengt eigenlijk het geld binnen.
Maar zolang je je zaak als een hobby gaat bekijken, dan zal er ook geen groei mogelijk zijn, want in je hoofd ben je dan ook niet echt aan het ondernemen. Nu, op zich, vrouwen die dat vertellen, die zien ook niet altijd in…
Dat is misschien een onpopular opinion, maar als je dat zegt en niet kan beseffen dat de wereld in verandering is en dat je man je misschien ooit kan laten staan, of dat zijn job ineens niet meer zo lucratief is en winstgevend is en dat je wel op jezelf moet voortgaan, ja, dat is toch wel een hele belangrijke… Ik nodig je gewoon uit als vrouw om te kijken, om in je kracht te gaan staan en te zeggen: ‘ik heb hier geen hobby’. Ik ben nagelstyliste. Jij bent nagelstyliste, Sofie. Ik ben schoonheidsspecialiste.
Je bent geen hobby aan het doen. Je start vanuit een passie en misschien vanuit een hobby, misschien een bijberoep, maar je runt wel een onderneming en een onderneming heeft ook bepaalde verplichtingen. Naar kosten toe, naar personeel toe, naar gewoon al sociale bijdrage, uw leveranciers betalen…
Dus in die zin nodig ik je echt uit om naar je onderneming ook te gaan beginnen kijken als: STERKE VROUW.
Heb je daar zelf nog moeite mee? Stuur me een bericht via Instagram en we praten daar verder.
Tot in de volgende blogpost.
Liefs
Kim